زنـــدگـــی_را ...
گــر توانستی به کـام یک نفر شیرین کنی ..
یـا تـوانستی زمین تشنه ای را سـرخــــوش
از بــاران کنــی ...
گــر تــوانستی تــو یک مرغ گرفتار از قفس
بیــرون کنــی ...
یاتوانستی که دیوار اسارت ازبنا ویران کنی
گـــر تــوانستــی بـــه خــوان رنگـی‌ات یک
رهگــذر مهمــان کنــی ...
یــا تـوانستی بــدون حـاجتی هــم ذکــر آن
یـزدان کنــی ...
گــر تــوانستی لبــاس بــی ریــای عــاشقــی
بــر تــن کنــی ...
میتوانی آن زمـــان فـــریاد انسان بــودنت را
بـــر ســر هـــر کــوی و هـــر بــرزن زنـــی ..

(شاعرش را اگر می شناسید به من معرفی کنید) ﺍﺷﺮﺍﻑ ﺯﺍﺩﻩ ﺍﻱ، ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﭘﻴﺮﻣﺮﺩﻱ ﺩﻳﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﺭ ﺳﻨﮕﻴﻨﻲ ﺍﺯ ﻫﻴﺰﻡ ﺑﺮ ﭘﺸﺖ ﺣﻤﻞ می کند، ﻟﻨﮓ ﻟﻨﮕﺎﻥ ﻗﺪﻡ ﺑﺮ ﻣﻴﺪﺍﺷﺖ ﻭ ﻧﻔﺲ ﻧﻔﺲ ﺻﺪﺍ ﻣﻲ ﺩﺍﺩ. ﺑﻪ ﭘﻴﺮﻣﺮﺩ ﻧﺰﺩﻳﮏ ﺷﺪ ﻭ ﮔﻔﺖ:
ﻣﮕﺮ ﺗﻮ ﮔﺎﺭﻱ ﻧﺪﺍﺭﻱ ﮐﻪ ﺑﺎﺭ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺳﻨﮕﻴﻨﻲ ﻣﻲ ﺑﺮﻱ. ﻫﺮ چیزی ﺭﺍ ﺑﻬﺮ ﮐﺎﺭﻱ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺍﻧﺪ. ﮔﺎﺭﻱ ﺑﺮﺍﻱ ﺑﺎﺭ ﺑﺮﺩﻥ ﺍﺳﺖ.
ﭘﻴﺮﻣﺮﺩ ﺧﻨﺪﻩ ﺍﻱ ﮐﺮﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ: ﺍﻳﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﻫﻢ ﮐﻪ ﻓﮑﺮ ﻣﻲ ﮐﻨﻲ ﻧﻴﺴﺖ. ﺑﻪ ﺁﻥ ﻃﺮﻑ ﺟﺎﺩﻩ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻦ. ﭼﻪ ﻣﻲ ﺑﻴﻨﻲ؟
ﺍﺷﺮﺍﻑ ﺯﺍﺩﻩ ﺑﺎ ﻟﺒﺨﻨﺪﻱ ﮔﻔﺖ: ﭘﻴﺮﻣﺮﺩﻱ ﮐﻪ ﺑﺎﺭ ﻫﻴﺰﻡ ﺑﺮ ﮔﺎﺭﻱ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺳﻮﻱ ﺷﻬﺮ ﺭﻭﺍﻧﻪ ﺍﺳﺖ.
ﭘﻴﺮﻣﺮﺩ ﮔﻔﺖ: ﻣﻲ ﺩﺍﻧﻲ ﺁﻥ ﻣﺮﺩ، ﺍﻭﻻﺩﺵ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺍﻓﺰﻭﻥ ﺗﺮ ﺍﺳﺖ ﻭﻟﻲ ﻓﻘﺮﺵ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺑﻴﺸﺘﺮﺍﺳﺖ؟
ﺍﺷﺮﺍﻑ ﺯﺍﺩﻩ ﮔﻔﺖ: ﺑﺎﻭﺭ ﻧﺪﺍﺭﻡ، ﺍﺯ ﻗﺮﺍﺋﻦ ﺑﺮ ﻣﻲ ﺁﻳﺪ ﻓﻘﺮ ﺗﻮ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ، ﺯﻳﺮﺍ ﺁﻥ ﮔﺎﺭﻱ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﺗﻮ ﻧﺪﺍﺭﻱ ﻭ ﺑﺮ ﻓﺰﻭﻧﻲ ﺍﻭﻻﺩ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﮐﺮﺩ.
ﭘﻴﺮﻣﺮﺩ ﮔﻔﺖ: ﺍﻋﻠﻲ ﺣﻀﺮﺕ! ﺁﻥ ﮔﺎﺭﻱ ﻣﺎﻝ ﻣﻦ ﻭ ﺁﻥ ﻣﺮﺩ ﻫﻤﻨﻮﻉ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ. ﺍﻭ ﮔﺎﺭﻱ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﻭ ﻫﺮ ﺷﺐ ﮔﺮﻳﻪ ﻱ ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﺶ ﻣﺮﺍ ﺁﺯﺍﺭ ﻣﻲ ﺩﺍﺩ، ﭼﻮﻥ ﻓﻘﺮﺵ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻮﺩ؛ ﮔﺎﺭﻱ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺩﺍﺩﻡ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﺪ ﺧﻨﺪﻩ ﺑﻪ ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﺶ ﻫﺪﻳﻪ ﺩﻫﺪ.
ﺑﺎﺭﺳﻨﮕﻴﻦ ﻫﻴﺰﻡ، ﺑﺎ ﺻﺪﺍﻱ ﺧﻨﺪﻩ ﻱ ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﺁﻥ ﻣﺮﺩ، ﭼﻮﻥ ﮐﺎﻩ ﺑﺮ ﻣﻦ ﺳﺒﮏ ﻣﻲ ﺷﻮﺩ. ﺁﻧﭽﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻣﻲ ﺭﺍﻧﺪ، ﺧﻨﺪﻩ ی ﮐﻮﺩﮐﺎﻥ ﺍﺳﺖ
@shapaarak .وبلاگ کارمند بازنشسته ای از ملکان . جورواجور