لحظات هفده گانه بهاران

ریختن زباله در کوچه ها و در خانه مردم به ویژه در محله‌هایی که واحدهای صنفی مانند آشپزخانه، کافی‌شاپ و رستوران در آن فعالیت دارند، مشکلات جدی بوجود می آورد که علاوه بر ایجاد نارضایتی میان ساکنان، مشکلات بهداشتی، زیست‌محیطی و اجتماعی را به دنبال می آورد. در ایران، مدیریت‌های این صنوف به ویژه در بخش‌های جداسازی و بازیافت ضعیف‌ها هستند و آموزش کافی به کارمندان و کسبه در کاهش تولید ضایعات و مدیریت بهینه پسماند ارائه نشده است. این مسئله به افزایش هزینه‌های دفع، تجمع حشرات موذی، آلودگی آب و هوا و احساس نارضایتی عمومی منجر می‌شود.

آثار مخرب سیگار کشیدن

بیماری‌های قلبی : سیگار باعث باریک شدن رگ‌ها، افزایش فشار خون، افزایش خطر لخته شدن خون و سکته قلبی و مغزی می‌شود.

مصرف سیگار مهم‌ترین بیماری‌های مزمن انسدادی ریه مانند آمفیزم و برونشیت مزمن است. همچنین خطر ابتلا به سرطان ریه، مشکلات و مشکلات دیگر را افزایش می‌دهد.

​​​​​​​افزایش انواع سرطان‌ها: دود سیگار حاوی مواد شیمیایی سرطان‌زا است و خطر ابتلا به سرطان‌ حنجره، ریه، مری، پانکراس و سایر اندام‌ها را بالا می‌برد.

​​​​​​​ضعیف شدن ایمنی بدن : دخانیات باعث کاهش مقاومت بدن در برابر مقابله با بیماری‌های ویروسی و باکتریایی می‌شود.​​​​​​​

ناباروری و مشکلات جنسی: سیگار باعث کاهش فعالیت های جنسی، مشکلات ناباروری در مردان و زنان، خطر سقط جنین و تولد نوزاد کم‌وزن می‌شود.

​​​​​​​آسیب به پوست و مو: سیگار باعث پیری زودرس پوست، چین و چروک، بروز لکه‌های تیره، آسیب موها و کاهش زیبایی ظاهری می‌شود.

​​​​​​​مشکلات دهان و دندان: بوی بد دهان، پوسیدگی دندان‌ها، بیماری‌های لثه و افزایش خطر سرطان‌های دهان و حلق از عوارض دیگر است.

​​​​​​​اثرات منفی بر مغز و سیستم عصبی: نیکوتین موجود در سیگار باعث ایجاد اختلال در شناخت و آسیب های مغزی می شود.

سیگار کشیدن یکی از مهم‌ترین عوامل بروز بیماری‌های مزمن و مرگ زودرس است و ترک آن می‌تواند به بهبود سلامت فردی و عمومی کمک شایانی نماید .

در ممالک پیشرفته مانند آلمان، ژاپن، لندن (بریتانیا)، آمریکا، روسیه، فرانسه، ایتالیا و چین، واحدهای صنفی ملزم به رعایت دقیق قوانین مدیریت پسماند هستند. در این کشور:

• آموزش‌های منظم به کارکنان ارائه می‌شود.

• سیستم های جداسازی در محل تولید به صورت زمینی اجرا می شود.

• با استفاده از روش های نوین مانند کمپوست سازی، بازیافت و کاهش ضایعات در منو و سفارشات به کار گرفته می شود.

• شهرداری‌ها و نهادهای نظارتی با همکاری مشوق‌ها و جریمه‌ها به اجرای دقیق قوانین کمک می‌کنند.

• استفاده از ظروف و بسته‌بندی‌های قابل بازیافت و کاهش مصرف پلاستیک‌های یکبار مصرف رواج دارد.

در خصوص مصرف کنندگان و مشتریان محلاتی که واحدها ی صنفی امور غذایی دران وجود دارد ، می توان از روش های زیر بهره برد:

1. آموزش و آگاهی‌بخشی: مصرف کنندگان باید از پاکیزگی محیط و تاثیر آن بر سلامت و زیبایی محل آگاه شوند. اطلاع‌رسانی از طریق پوستر، بروشور، در محیط رستوران و فضای مجازی صورت می گیرد .

2. ایجاد فرهنگ مشارکت: با ترغیب سرمایه در حفظ نظافت، مثلاً از سطل‌های زباله تعبیه شده در کنار میزها و فضاهای عمومی، می‌توان رفتارهای نادرست را کاهش داد، .

3. فرهنگ‌سازی از طریق خدمات: آموزش برای یادآوری مودبانه به منظور جلوگیری از ریختن زباله و هدایت آنها به محل‌های مناسب..

این‌ مسائل نشان می‌دهند که آموزش، فرهنگ‌سازی و شیوه های مدیریتی در کاهش آلودگی ها و بهبود کیفیت زندگی نقش موثر دارند. سالمندان و کهنه سربازان آلمانی وقتی یک نفر در خیابان زباله می انداخت او را مجبور می کردند که آن زباله را از روی زمین بردارد چرا که آن فرد سالمند اظهار می داشت که تمام جوانی و عمر خود را برای ساخت آلمان هزینه کرده است.

.سال‌های پایانی جنگ جهانی دوم برای آلمان بسیار مهیب بود. بریتانیا و شوروی با بیش از هشت میلیون هواپیمای جنگی آلمان را بمباران کردند و بسیاری از مناطق این کشور بزرگ تبدیل به ویرانه شد. در میان این مناطق به‌ویژه شهر درسدن بیشترین خسارت را دید که با دستور وینستون چرچیل بمباران شده بود و حدود یکصد هزار نفر از شهروندان آن کشته شده بودند؛ یعنی رقمی حدود دوبرابر هیروشیما و ناکازاکی.

بمباران‌های پیوسته در سراسر آلمان منجر به از بین رفتن تقریبا تمام شهرها، شهرستان‌ها و دهکده‌های آلمان شده بود و میلیون‌ها خانه، مدرسه، کارخانه، کلیسا‌هایی با چند قرن قدمت، خانه‌های قرون وسطایی و سایر بنا‌های تاریخی را را ویران کرده بود.

طبق برآوردها، جنگ بیش از ۴۰۰ میلیون متر مکعب خرابی به بار آورده بود که قبل از برنامه‌ریزی و صورت دادنِ هر گونه عملیات ساخت و سازی، باید این آوار‌ها جمع‌آوری می‌شد. شکستن شاخ این غول بزرگ، بر عهده زنان آلمانی گذاشته شد، چرا که درصد بسیار زیادی از مردان، یا در جنگ کشته یا اسیر شده بودند. این زنان، ترومِرفراوِن (Trummerfrauen)، یا «زنان آوار بردار» نامیده می‌شدند.

پاکسازی و آواربرداری دو ماه پس از اتمام جنگ آغاز شد و مسئولیت اصلی آن بر عهده شرکت‌های خصوصی بود. این شرکت‌ها زنان را با حقوق ناچیز استخدام کردند و مسئولیت سنگینی بر عهده آنان گذاشتند. مسئولیتی که برای زنان بسیار سنگین بود، اما در نبود مردان چاره‌ای جز سپردن آن به زنان نبود.