آوای ملی؛ سپر آهنین اتحاد کودکان در برابر نفوذ بیگانگان"
سرود ای ایران ای مرز پر گوهر
ای ایران ای مرز پر گهر ای خاكت سرچشمه هنر
دور از تو اندیشه بدان
پاینده مانی و جاودان
ای … دشمن ارتو سنگ خاره ای من آهنم
جان من فدای خاك پاك میهنم
مهر تو چون شد پیشه ام
دور از تو نیست اندیشه ام
در راه تو ، كی ارزشی دارد این جان ما
پاینده باد خاك ایران ما
سنگ كوهت دُر و گوهر است
خاك دشتت بهتر از زر است
مهرت از دل كی برون كنم
برگو بی مهر تو چون كنم
تا … گردش جهان و دور آسمان بپاست
نور ایزدی همیشه رهنمای ماست
مهر تو چون شد پیشه ام
دور از تو نیست ، اندیشه ام
در راه تو ، كی ارزشی دارد این جان ما
پاینده باد خاك ایران ما
ایران ای خرم بهشت من
روشن از تو سرنوشت من
گر آتش بارد به پیكرم
جز مهرت بر دل نپرورم
از … آب و خاك و مهر تو سرشته شد دلم
مهرت ار برون رود چه می شود دلم
مهر تو چون ، شد پیشه ام
دور از تو نیست ، اندیشه ام
در راه تو ، كی ارزشی دارد این جان ما
پاینده باد خاك ایران ما
در روزگاری که هجوم فرهنگی بیگانگان با سرودها و آهنگهای تولیدی، مانند سم مهلکی بر روح و هویت نوجوانان و کودکان این مرز و بوم جاری است، دیگر بیتفاوتی نسبت به سرودههای ملی و آهنگهای اصیل ایرانی جایز نیست. سرودهایی که باید چون «ای ایران» در جان و دل فرزندان طنینانداز شوند، نه آن نغمههای بیگانه و بیریشهای چون «یار دبستانی» و «بلاچا» که به نسل جوان خورانده میشود. نغمه ها و ترانه های گروههایی که هرگز با ایران و منافع ملی اش سر دوستی نداشته و ندارند.
این سروده های وارداتی، نه تنها هویت ملی را لکه دار میکنند، بلکه پیوندهای فرهنگی تاریخی و فرهنگی ما را میزدایند و جای آن را با تحقیر و وابستگی به فرهنگهای بیگانه پر می کنند . بگذاریم کودکان ما در دام این تهاجم فرهنگی آرام گیرند و از عشق به خاک و کیان خود بی بهره بمانند؟
آموزش آهنگها و سرودهای ملی، نه یک انتخاب، بلکه یک ضرورت حیاتی است. سپری آهنین در برابر تهاجم نرم دشمنان است که با نغمههای بیگانه میخواهند وحدت و غرور ملی را نابود کنند. این وظیفهی ماست که با جدیت و قاطعیت، این میراث گرانبها را به نسلهای آینده منتقل کنیم و اجازه ندهیم هیچ صدای بیگانهای جای صدای رسا و غرورآفرین «ای ایران» را بگیرید.
نسل فردا باید بداند که سرود ای ایران ، زبان دل و جان یک ملت است؛ پلی است میان گذشته پرافتخار و آیندهای روشن. هر نت و هر کلمه ی آن، شعلهای است که باید در قلب نوجوانان و کودکان ما فروزان بماند.
اگر امروز در برابر این تهاجم فرهنگی فکری نکنیم، فردا دیر است و آنچه باقی میماند، نسلی بیهویت و بیریشه خواهد بود. پس برخیزیم و با آموزش آهنگ ها و سروده های ملی، کودکان را به سربازان واقعی این سرزمین تبدیل کنیم. سربازانی که با هر نغمه، فریاد «ایران» را در گوش جهانیان طنینانداز میکنند.
ای دشمن! ار تو سنگ خاره ای من آهنم
این پیام، فریاد هویت و غرور ملی است؛ صدایی که باید به گوش همه برسد و در دل هر ایرانی جوان و کودک جای گیرد
احساسم بر این است که از حدود چهار دهه پیش، فاصلهای ژرف و آشکار میان دو عرصهی سترگ الهیات و ادبیات پدید آمده است. هدف از تأسیس این وبلاگ، افروختن جرقهای است برای پیوندی دوباره میان علوم متنوعی چون حقوق، ادبیات و الهیات؛ همانگونه که در روزگاران گذشته، بسیاری از استادان این سه رشته،مشترک بودند. شایان ذکر است که بهرهگیری از منابع اینترنتی به معنای تأیید بیچون و چرای تمامی مطالب از سوی نگارنده نیست. باشد که همگان پاسدار فرهنگ سترگ و کهن ایران زمین باشیم .🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀 🍀 🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀🍀 🍀اگر ایران به جز ویران سرا نیست من این ویران سرا را دوست دارم اگر تاریخ ما افسانه رنگ است من این افسانهها را دوست دارم نوای نای ما گر جان گداز است من این نای و نوا را دوست دارم از درد سخن گفتن و از درد شنيدن