سابقه ترجمه رسمی به عنوان حرفه ای قانونمند به سال ۱۳۱۶ شمسی یعنی به زمانی باز می گردد که اولین قانون راجع به ترجمه اظهارات و اسناد در محاکم و دفاتر رسمی در خرداد ماه همان سال به تصویب رسید.

متجاوز از پنجاه سال پس از وضع قانون مزبور و به رغم افزایش کمی مترجمان رسمی، هیچگونه تشکل صنفی مترجمان رسمی به وجود نیامد . تنها در دوران بعد از انقلاب اسلامی بود که مترجمان رسمی در صدد برپائی یک تشکل صنفی برآمدند . در تاریخ ۱۶ آبان سال ۱۳۶۴ ، نود و هشت مترجم رسمی زبانهای مختلف در هتلی در تهران گرد آمدند و سنگ بنای اولیه تاسیس نخستین تشکل صنفی مترجمان رسمی را نهادند.و با انتخاب هیئت رئیسه اقداماتی را جهت کسب مجوز رسمی فعالیت از مقامات صلاحیتدار و به ثبت رسانیدن کانون آغاز نمود که این اقدامات تا حصول نتیجه چندین سال بطول انجامید.

سرانجام کانون مترجمان رسمی کشور پس از یک دوران فترت تقریبا ۱۰ ساله ، در آبان سال ۱۳۷۹ موفق به اخذ پروانه فعالیت رسمی و ثبت رسمی گردید و دوران جدیدی از فعالیت خود را در چارچوب اساسنامه و آئین نامه جدیدی با هدف ساماندهی مترجمان رسمی ، ارتقاء کیفی این حرفه ، تحکیم پیوند میان اعضاء و دفاع از حقوق و منافع صنفی مترجمان رسمی آغاز نمود.

در حال حاضر کانون مترجمان رسمی ایران حدود 494 عضو دارد. تاکنون یازده مجمع عمومی سالانه برگزار کرده و دارای هیئت مدیره منتخبی متشکل از هفت عضو اصلی و سه عضو علی البدل می باشد . رئیس و نایب رئیس هیئت مدیره و خزانه دار کانون از بین اعضاء اصلی هیئت مدیره انتخاب می شوند. کانون یک فصل نامه در زمینه های خبری ، آموزشی ، پژهشی ، تحلیلی اطلاع رسانی و صنفی با عنوان “پیام مترجمان رسمی ” دارد.

برخی اطلاعات دیگر مربوط به کانون مترجمان رسمی ایران

تاریخ تاسیس کانون مترجمان رسمی ایران : ۱۶/۸/۱۳۷۹

تعداد اعضای فعلی کانون مترجمان رسمی ایران : 494 نفر

تعداد اعضاء در تهران : 357 نفر